Pero madalas natin nakakalimutan ito: sa bawat samahang nabubuo, darating din ang panahon ng paghihiwalay at pagkakabaha-bahagi — isang uri ng "social stratification."

Mula pa noon, wala pang bansa sa mundong ito na may perpektong gobyerno at pamamahala. Basta merong 2 o 3 na nagsama-sama, may susulpot na isa pang grupo na 4 o 5 — minsan iisa ang layunin, pero iba ang sistema at pamamaraan.

 Pero madalas, hindi natin ito naiintindihan at naipapatupad ng maayos. Kaya nagkakaroon ng palpak at magulong pagpapatupad.

Bawat grupo ay pinamumunuan ng iba’t ibang lider na may magagandang layunin. Gumagawa sila ng sariling alituntunin, prinsipyo, misyon at bisyon. Walang mali sa mga layuning ito.

 Kaya ano ba talaga ang solusyon? 

Sapat na ba ang pagkilala sa problema, lakas, at kahinaan? 

Mababago ba natin ang mundo sa pamamagitan nang:

·   "mata sa mata, ngipin sa ngipin"? 

·   Sa pagdami pa ng mga organisasyon? 

·   Sa kalayaan sa pagpapahayag lang? 

·   Sa pagsigaw na "may maruming baso dito" pero hindi naman hinuhugasan? 

·   Sa pagmumura sa tipak ng bato na natitisod sa daan at nakasasakit sa paa ng tao, pero, ni isa ay walang nakaisip na damputin at alisin sa daan?

 Ngayong nailatag na natin kung saan nanggagaling ang problema, baka panahon na para tanggapin ang hamon.

 Pero kailangan natin ng sapat na kaalaman sa metapisikal, sikolohikal, antropolohikal, at sosyolohikal — pareho sa malaki (macro-sociological) at maliliit (micro-sociological) na antas ng lipunan.

 May dalawang pananaw na lagi tayong binabalik-balikan:

Prinsipyo ng Pagkakakilanlan o Kakanyahan – Ang ano ay ano; ang hindi ay hindi. 

Prinsipyo ng Pagkakasalungat – Ang totoo sa isa, maaaring hindi totoo sa iba.